Martynów

MARTYNÓW

 

 

Martynów, miejscowość nieopodal brzegu Dniestru, w ziemi halickiej, 8 km na południowy zachód od Bursztyna, przy drodze ze Lwowa do Stanisławowa.

Gród istniał już, gdy Kazimierz Wielki przyłączył Ruś Czerwoną do Królestwa Polskiego w 1340 r.

Pierwszą udokumentowaną właścicielką Martynowa była Elżbieta Masłowska, która sprzedała Martynów w 1470 r. Janowi Kole z Dalejowa.

 

Późną jesienią 1624 r. Tatarzy Kantymira (sprawcy śmierci hetmana Żółkiewskiego nad Cecorą) założyli kosz pod Medyką i zapuszczali się aż pod Kazimierz nad Wisłą, paląc, rabując i porywając w niewolę.

Hetman Stanisław Koniecpolski, który dopiero w kwietniu 1623 r. powrócił z tureckiej niewoli po bitwie nad Cecorą (1620 r.) z polecenia króla Zygmunta III Wazy zorganizował obronę kresów przed Tatarami.

Pod Martynowem Koniecpolski na czele wojska kwarcianego dogonił najeźdźców 20 czerwca
1624 r. i rozgromił ordę Kantymira, który zginął w bitwie.

Wyzwolono z niewoli kilka tysięcy ludzi (kobiet, dzieci i mężczyzn; starszych Tatarzy zabili gdyż opóźniali marsz).

Kilkaset uwolnionych, osieroconych dzieci przewieziono na wozach do Lwowa i tam zostały adoptowane przez mieszczan lwowskich.

 

W Martynowie zbudowano cerkiew św. Mikołaja, powstała też parafia (1607 r.) fundacji Mikołaja Stanińskiego. Drewniany kościół p.w. św. Mikołaja z 1779 r. został odrestaurowany 1879 r.

 

W 1880 r. Martynów liczył 550 mieszkańców, w tym 60% Ukraińców, 20% Polaków.

 

Powyższe dane zamieszczono na podstawie "Słownika geograficznego Królestwa Polskiego
i innych krajów słowiańskich", t. 6, str. 139.

 

W XVII w. Mikołaj Truskolaski w laudach sejmikowych podpisywał się "MikołajTruskolaski
z Truskolas na Martynowie, podkomorzy halicki".

 

W II Rzeczypospolitej Martynów należał do woj. stanisławowskiego.